ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ

വിടർന്നുപന്തലിച്ച ചില്ലകൾക്കു നടുവിലേക്ക് ആവേഗപൂർവം ഊർന്നിറങ്ങും അരുണബിന്ദുക്കൾ രാവിലൂറിയ ഹിമകണം ഉള്ളിലേക്കാർത്തിയോടൂറ്റി കുടിക്കുന്നതത്രയും നിസ്സംഗമായ് നോക്കികിടക്കവേ
എത്ര മനോഞ്ജമായിരുന്നാക്കാലമെന്ന്  അത്രയും വേപഥുപൂണ്ടോർത്തു കിടക്കവേ
ചുറ്റുമോടി ചിലമ്പിച്ച കാലൊച്ചകൾ  ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദമായീ കാലടികൾക്ക് കീഴേയൊളിക്കവേ,
എത്ര സൗഹാർദ്ദങ്ങൾ, നീ, ഞാൻ നമ്മളൊക്കെയും
എന്നിൽ മാത്രമായ് ചുരുങ്ങിയൊതുങ്ങവേ,
എന്റെ കൈമേൽ കൊരുത്ത നിൻകൈകൾ ഓർമയിൽ നനവുമാത്രം ബാക്കിവച്ചകലവേ
എത്ര വിചിത്രമായ് തോന്നിയീ ലോകം….
ഒറ്റയ്ക്കുവന്നീ  ഭൂമിയിലേക്കിനി ഒറ്റയായ്തന്നെ അകലുവാനുള്ളതും
ഇടയിലുള്ളീ ഒറ്റപ്പെടൽ മാത്രം ഒരുവാക്കിലോതാനാവാത്ത നൊമ്പരം :എങ്കിലും,

ഓടിയോടി തളർന്നുവീഴും മുൻപ് ഓർമ്മകൾക്കായൽപ നേരം പൊഴിക്കുവാൻ
ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കട്ടെ ഞാൻ
നാളെ വീണ്ടും എന്നെ മറന്നലയുവാൻ
ഇന്നല്പനേരം ഞാനായിരിക്കട്ടെ ഞാൻ
രാവ്‌ വേഗം പകലായി മാറട്ടെ
“ഞാൻ”വീണ്ടും “നമ്മളായ്” തീരട്ടെ…….

8 thoughts on “ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s